Mijn eerste Nederlandse spreekwoord dat ik leerde had iets met ‘houten oortjes’ te maken, wat direct verband hield met mijn eindeloze gekakel. Ik ging als 10-jarige dagelijks meerdere malen – tegen mijn vaders zin in – een karategevecht met hem aan, om vervolgens mijn zus te irriteren door met mijn handen om haar gezicht heen te wapperen en te roepen “lucht is vrij, lucht is vrij” – iets wat ik van mijn vader had geleerd. Op school werd ik er door mijn ‘prominente aanwezigheid’ bijna dagelijks uitgestuurd. Als er iemand goed was in ruimte innemen, dan was ik dat wel. Ik kan niet zeggen dat ik hiervoor écht gestraft werd of onredelijk op mijn gedrag werd aangesproken. Dat nablijven vond ik wat zonde van mijn tijd en mijn ouders grapten wel eens ‘kijk daar heb je dat rotkind weer’, maar dat nam ik niet zo serieus. Wij waren net Jan, Jans en de kinderen, en die ondeugende Catootje dat was ik.

In de Facebookgroep Misofonie NL heb ik vaker het onderwerp ‘ruimte innemen’ voorbij zien komen. Daar ben ik dus eens over na gaan denken.

Dat ik al lang niet meer de aandacht op me wil vestigen – al lijkt dat soms juist zo door de misofonie – moge duidelijk zijn. Eten in het openbaar vind ik nog steeds een gênante aangelegenheid en als een klant me belt, loop ik standaard de co-working space of het café uit. Ik ben continu bang dat mensen me lastig vinden of boos op me worden. 

Zelf heb ik na heel wat therapie en nadenken wel een duidelijk beeld van waar mijn misofonie vandaan komt. En ook dat ‘niet ruimte in mogen nemen’ principe kan ik ondertussen goed plaatsen. Maar toch vind ik het bijzonder dat ik van zo’n eigenzinnige Catootje in dit schuchtere konijn ben veranderd, dat altijd op de hoede is voor gevaar, wegvlucht uit ruimtes en mijn eigen ‘personal space’. Dat bang is aangehaald te worden, dat iemand te dichtbij komt of dat zelf te komen. Ik lijk altijd direct in contact te staan met de energie van de personen om mij heen. Hun gedrag bepaalt of ik rustig verder kan gaan met mijn ‘leven’.

Wat komt eerder?

– De extreme gevoelens die de misofonie teweeg brengt, waardoor de alles overheersende triggers er voor zorgen dat het lijkt dat mensen veel ruimte innemen en dat – zacht uitgedrukt – erg hinderlijk vinden? Dit met het gevolg dat je niet wilt dat mensen ruimte innemen en dat zelf ook niet willen of durven doen?
– Geen ruimte in mogen of durven nemen, waardoor het feit dat andere mensen dat wel zonder problemen doen de extreme gevoelens van misofonie oproept?
– Bang zijn afgewezen te worden door mensen en daardoor dus altijd preventief afstand nemen en het vervelend vinden dat andere mensen zich daar niet druk om maken?
– Dat direct in contact staan met de energie van een ander, waardoor de triggers keihard doordringen? Of keihard doordringende triggers die er voor zorgen dat mensen altijd in lijken te breken op jouw ‘personal space’?

Wil ik niet dat mensen ruimte innemen of ben ik bang dat anderen niet willen dat ik dat doe? Wil ik niet dat mensen dichtbij komen of ben ik bang dat zij niet willen dat ik te dichtbij kom? Zet ik zelf alvast maar preventief een stap achteruit? Als ik van mezelf meer ruimte in mag nemen, mogen anderen dat dan ook van mij? Als ik mezelf overtuig dat mensen het prima – of zelfs fijn – vinden dat ik in hun ruimte kom, vind ik het zelf dan ook minder erg als ze in de mijne komen?

Als ik eens heerlijk op mijn favoriete muziek – volume vol opengedraaid –  door de woonkamer dans, gezellig met een vriendin bel in de trein, ook gewoon mijn neus hard snuit – of ophaal – in het openbaar, het laatste slokje uit mijn blikje slurp met een rietje en ongegeneerd een zak chips opentrek en bij vrienden of familie op de bank ga zitten en lekker tegen ze aankruip? Wat als ik er van mezelf net zo ‘hard’ mag zijn als anderen?

Wat als ik er écht in geloof dat ook ik gewoon zonder zorgen lekker mijn leven mag leven – zonder op eierschalen te lopen? Ook – of juist – van mijn omgeving? Mogen zij dat dan ook – een beetje meer – van mij? Stap voor stap (of hap voor hap).

Als we niet direct de misofonie kunnen oplossen, misschien dat deze benadering meer ontspanning brengt, minder frustratie, meer vrijheid, nabijheid en liefde, met minder misofonieklachten als resultaat. Wellicht het proberen waard .

Deel dit opShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone