De transformatie

De meesten kennen wel het verhaal van Dr Jekyll en Mr Hyde. Het boek uit 1886 vertelt het verhaal van Dr Jekyll die onderzoek doet naar goed en kwaad en door experimenten, soms zonder het te willen, verandert in het kwade individu Mr Hyde.

De vergelijking gaat ook wel een beetje op de persoonsverwisseling die optreedt bij een misofonie-belevenis. Ik ben een vriendelijk persoon maar kan ik na of tijdens een misfonietrigger veranderen in een waar monster. Het is onbeschrijflijk wat het mentaal en lichamelijk met je doet. Op het ene moment is er niets aan de hand maar in een fractie van een seconde later voel je de intense woede en haat en vervolgens niet voor rede vatbaar.

Ik zal mijzelf voorstellen: Thomas, eind 50, woonachtig in de Randstad, samenwonend en één zoon. Ik sta positief in het leven, maar al ruim 45 jaar lijdend aan een hersenstoornis. De eerste 40 jaar onwetend als iets bijzonder en vreemd, de laatste 5 jaar onder de naam misofonie.

Mr Hyde stel ik maar even niet voor.

De transformatie is snel en kent bij mij eigenlijk twee vormen. Enerzijds heb je het onverwachte maar zeer kortstondig geluid. Bijvoorbeeld als iemand onverwacht een hard snoepje doorbijt. Anderzijds de langere blootstelling aan de trigger en waarvan je vaak al weet dat ie gaat komen. Bijvoorbeeld getriggerd worden door een appel etende collega waarvan je weet dat het geluid eens gaat komen.

Ik benoem deze twee afzonderlijk omdat er bij mij een duidelijk verschil is in mentale en lichamelijke reactie. Bij het korte onverwachte geluid, eerst een flinke lichamelijke reactie. Alsof ik mijn vingers in het stopcontact steek. De reactie is heftig en ik voel het bloed letterlijk wegstromen. Dit wordt opgevolgd door een snel opkomende woede. De woede zakt wel (trigger was kortstondig) maar ik blijf nog een tijdje behoorlijk narrig.

Heel anders gaat het bij de ‘verwachte’ langere triggergeluiden. Verwacht, je ziet al de hele dag die appel op het bureau van je collega liggen en weet dat een keer die appel gegeten gaat worden. De spanning is dus al aardig opgebouwd als de eerste hap wordt genomen. Op datzelfde moment neemt de woede toe, maar naar mijn waarneming zonder dat ik eerst lichamelijke reactie heb gevoeld. Die is er dan niet, althans niet gemerkt en ik weet, dit is in tegenstrijdig met de bewering van de Amerikaan Tom Dozier, die zegt namelijk dat die emotionele reactie altijd wordt voorafgegaan door een lichamelijke. Maar ik voel het niet of bemerk deze niet. Wel komt die lichamelijk reactie soms later als de spanning/woede hoog is opgelopen. Het lijkt wel alsof ik hem zelf moet opwekken. Het helpt minimaal, de woede blijft en de appeleter gaat door. Snel verander ik, mijn boosheid begint op te vallen en ik wil weg, ik verdraag het geluid niet langer. Boos sta ik op en stampend loop ik de afdeling af. Mr Hyde is terug.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *