Ein-de-lijk!

Smak, snurk, snuif, kraak, wiebel, crunch, tiktaktiktak, tiktiktik, snif, grabbel, zucht aaaaaaaah ik word gek, stop dat geluid, gewiebel of waar je ook mee bezig bent….. waarom moet je dat geluid maken? Waar slaat dat op? Ik ga je slaan? Ik ga gillen hoor! Stop het! Oke ik loop wel weg, koptelefoon op volume 100 ik wil het niet horen.

Dat, dat is misofonie, deze gedachtes overspoelen je hersenen dag in dag uit, klinkt vermoeiend he? Is het ook! Misofonie betekent letterlijk het haat van geluid en bewegingen die zich herhalen. Ik zal een paar voorbeelden noemen: 

– Gesmak op kauwgom
– Luid ademen
– Krakende zakjes chips
– Iemand die op hakken loopt
– Toetjesschaaltjes leegschrapen met de lepel

en zo kan ik nog wel even een uur doorgaan met wat ik ontzettend irritant vind. Bij mij begon deze stoornis rond mijn 11e, het begon bij het tikken van de vingers op tafel van mijn moeder, als ik er aan denk begint de woede al op te komen, jeetje wat een verschrikkelijk geluid! Naarmate de jaren voorbij gingen kwam er steeds meer bij, steeds meer geluiden en bewegingen waar ik niet meer tegen kan. Niet alleen van mijn moeder hoor, maar ook van onbekende mensen, klasgenoten, vrienden, noem maar op.

En ja, ergens weet ik ook wel dat het gewoon normaal is dat een mens geluid maakt en dat het nergens op slaat dat het mij irriteert, maar het is er gewoon en het wordt alleen maar erger en erger. Ik heb een hele poos gedacht dat ik gewoon gek was in mijn hoofd, dat ik de enige was die zulke nare walgingsgevoelens had bij het horen van geluiden die zich herhalen. Nu op mijn 19e weet ik dat dit niet zo is, sinds 2 jaar heeft deze stoornis een naam gekregen voor mij en is er therapie op de markt gekomen. Ein-de-lijk!

Gelijk heb ik mij ingeschreven bij het AMC en heb ik half januari mijn eerste bijeenkomst gehad. Samen met ongeveer 8 anderen ga ik de strijd aan om in 7 bijeenkomsten deze irritatiegevoelens even op een laag pitje te krijgen zodat wij niet elke dag weer een marathon hoeven te rennen in ons hoofd en onze koptelefoons niet meer op volume 100 hoeven te zetten, beter voor het gehoor ook. De eerste therapiedag was echt een opluchting, eindelijk mensen ontmoeten die hetzelfde voelen als ik! Lotgenoten noem ik ze.

Deel dit opShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInEmail this to someonePrint this page
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *