“Je bent gek, dat doe je toch niet?”

Ik weet nog dat ik na een verhuizing in mijn nieuwe 2de klas kwam, ik was 7 á 8 jaar. In de fruitpauze zat naast mij een meisje een appel te eten en ik ergerde mij daar verschrikkelijk aan. Zoals ook tijdens het maken van een toets het getik van de potloden, vreselijk. Dat zijn mijn vroegste herinneringen. Ook thuis aan tafel ontplofte ik regelmatig van binnen. Ik mocht absoluut niet van tafel en er werd regelmatig tegen mij gezegd dat ik normaal moest doen en mij niet zo moest aanstellen. Ik heb ontzettend vaak alleen op mijn slaapkamer gezeten om de rust op te zoeken. Toen was er nog geen naam voor. Maar nu ik ondertussen zelf moeder ben van een dochter met misofonie ben ik mij er steeds meer in gaan verdiepen. Ik ben daar nog steeds heel druk mee. Dat het nu eindelijk een naam heeft, vind ik zo fijn voor Daantje, zodat zij zich niet ‘raar’ hoeft te voelen.

Wat volgens mij anders is ten opzichte van mijn jeugd

is dat er tegenwoordig veel meer prikkels op ons af komen.  Alleen al de tv-zenders zijn vertienvoudigd, alle apparaten die er zijn bijgekomen inclusief het gezoem en gesuis, de schoolboeken die vroeger nog kleurloos waren en zonder allerlei tekeningen, en noem maar op. Dat maakt het voor ons misofonen niet makkelijker.

Ook met uit eten in een restaurant gaat het bij ons niet standaard. Mijn man gaat vaak samen met Daantje aan een tafeltje zitten en ikzelf ga met Julia en Kim aan een ander tafeltje zitten. In het begin merk je wel dat er vele ogen op je gericht zijn en dat mensen denken ‘Huh?’ Nu zie ik dat niet eens meer. We hebben geen klok meer in huis want Daantje en ik werden gek van het getik. Alle apparaten gaan altijd snel van de standby-stand af en zodra het kan gaat de computer uit zodat het gezoem stopt.

Nu zullen er mensen denken “Je bent gek, dat doe je toch niet?” Klopt, met situaties vermijden los je het achterliggende probleem niet op. Maar soms kun je gewoon niet anders. We hebben weleens geprobeerd om alles te doen zoals het ‘hoort’ maar de constante ruzies waren het mij niet waard. En wie bepaalt hoe het hoort? Als iets voor jou niet werkt dan moet het misschien anders. Lastig om daarmee een plek in de maatschappij te vinden? Klopt, erg lastig. We zijn er ook nog lang niet, en alles zal bij ons net even anders gaan, maar so what? We kunnen er niets aan doen dat we het hebben, maar dat geeft ons geen vrijbrief om dat als excuus te gebruiken. Bij ons gaat het met heel veel vallen en telkens weer opstaan.

Deel dit opShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *