’n Heel stukkie positiever

Hola chicos y chicas! Cómo estas? Bien? Bueno!
Oké, goed, hoe leuk ik de Spaanse taal ook vind en hoe geweldig ik het ook vind om hem te leren, ik zal mijn verhaal vervolgen in het Nederlands.

Op 28 mei ben ik bepakt en bezakt vertrokken naar Costa Rica voor 2 maanden. De sfeer thuis was vele momenten niet fijn, er hing veel spanning vanwege mijn misofonie. Ik wilde graag vertrekken met het gevoel dat het beter ging en dat we allemaal weer goede moed zouden hebben zodra ik terug was. Dit is gelukt! Mam en ik hebben geoefend en hebben onze manier gevonden. Op momenten dat ik ontspannen ben, zeg ik gewoon: ‘Oké mam, nu stop jij kauwgom in je mond en vertelt mij een grappig verhaal.’ Nou jongens, jullie gaan het niet geloven maar die kauwgom boeit me dan geen ene reet! Omdat ik weet dat ze het gaat doen en ik toestemming heb gegeven, heb ik er veel minder last van. Gek misschien, maar voor mij werkt het en dat is het belangrijkste.

En of ik met een goed gevoel mijn familie gedag heb gezegd? Nou en of. Toen ma, pa en zelfs zuslief een klein traantje wegpinkten, dacht ik: Goh, ik doe dus toch veel dingen wel goed en ben niet helemaal gek, anders was ’t traantje er niet geweest. Toen ik in het vliegtuig zat en een lieve kaart van mijn moeder las, wist ik dat het goed zat en hoi…daar waren mijn traantjes ook.

In Costa Rica heb ik niet veel tijd om me te ergeren. Veel te veel indrukken elke dag en zo veel avonturen. Ja, af en toe iemand die met zijn pen klikt in de klas. Maar dan ben ik gewoon streng voor mezelf: Mar, je moet op de juf letten, dat is veel belangrijker want je wil Spaans leren! En dan ebt het nare gevoel vanzelf weg.

Toen ik begon aan de therapie bij het AMC was ik echt de draad even kwijt en ontzettend verdrietig. Tijdens de therapie ook aan het worstelen geweest totdat ik eindelijk had uitgevonden welke oefening mij gaat helpen. Natuurlijk zal ik nog getriggerd worden door mijn moeder als ik terug ben want het is niet zomaar weg. Ik ben mij ervan bewust dat ik heel veel zal moeten oefenen zodat de ergste gevoelens weg zijn. Maar hé, ik sta wel al weer ‘n heel stukkie positiever in het leven en ondanks dat ik weet dat ik nog een zooitje ‘downs’ ga krijgen kan ik toch met trots zeggen: I love my life! Zoveel blijheid overspoelt me elke dag weer. Het is gewoon zo belangrijk om dingen te blijven doen die jou gelukkig maken. Zo voorkom je dat je ondanks je misofonie niet te diep in de put raakt.

Bij deze wil ik mijn pa, ma en zusje bedanken voor alle hulp en waardering, en voor het feit dat ze altijd van me zijn blijven houden, ondanks mijn rotbuien.
En vooral mam. Ik weet dat zij het zo ontzettend moeilijk heeft gehad. Net zo moeilijk als ik. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om een kind te hebben dat zo tegen mij zou doen. Maar ze heeft zich zo sterk en staande gehouden. Respect hoor!

En zeker ook voor alle andere ouders, zussen en broers die proberen hun geliefde te helpen met misofonie: petje af!

Als ik thuis ben zal ik gauw een update geven hoe het oefenen mij vergaat.
Maar nu ga ik toch echt even genieten van een cerveza op het strand!

Adios & pura vida!

Deel dit opShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInEmail this to someonePrint this page
11 antwoorden
  1. Romy zegt:

    Hallo moeders en misschien ook vaders!

    Ik zit met het grote probleem wat Misofonie heet. En het onbegrip ervan.

    Ik woon met mijn 21 jaar nog thuis en irriteer mij mateloos. Ik heb een vader met een chronisch verstopte neus en holtes en mijn moeder heeft niet het geduld te wachten met de koffie totdat deze een beetje fatsoenlijk is afgekoeld. Resultaat? SLURPEN…

    Ik word hier echt zo onwijs laaiend over maar zodra ik er iets van zeg gaan ze juist overdreven geluid maken waardoor ik nog meer getriggerd word dan normaal. Al een paar keer heb ik het woord Misofonie laten vallen maar dan krijg ik al snel te horen dat ik me niet zo moet aanstellen en er niet zo op moet letten. Wat kan ik in godsnaam doen om mijn ouders te doen beseffen wat ik heb en vooral hoe vervelend het is om het te hebben?

    Mijn jongere zusje heeft hier ook al wat jaren last van maar in veel mindere mate en die kan zich er redelijk overheen zetten. Maar ik krijg het slurpen, snuiven en snotteren gewoon niet uit mijn hoofd…

    Beantwoorden
  2. Bianca zegt:

    Wat ontzettend goed van je marielle! trots op je!

    Ik heb twee dochters van 15 en 17 en ikzelf ben 47, wij hebben alle drie misofonie. Mijn oudste en ik met eentonige repeterende geluiden en daar valt aardig mee te leven.
    Mijn 15 jarige dochter daarentegen heeft het een stuk moeilijker. Zij irriteert zich mateloos aan mijn hoesten en kuchen, wat ik uiteraard zoveel mogelijk probeer te voorkomen. (maar lukt soms gewoon niet en hoest ik per ongeluk in haar bijzijn, ook omdat hoesten bijna automatisch gaat als je kriebel of last hebt).
    Zij beginnen zich echter nu ook aan klasgenoten te irriteren en daarom wil ik voor beiden dochters oordoppen laten maken.

    groet van een hopeloze moeder!
    Bianca

    P.s. in de Girlz (maandblad voor meiden) nr. 4 (7 april -5 mei) staat een stuk over misofonie, ontzettend duidelijk en helder geschreven door een 16-jarig meisje. Wil je aan iemand duidelijk maken wat misofonie is, of wat voor een impact dit heeft…kan je heel goed dit artikel laten lezen. Vriendinnen en docenten heb ik het laten lezen en die begrepen het toen. Niet dat ik niet duidelijk kan uitleggen, maar als het zwart op wit staat, dan zal het wel echt zo zijn…..(want heb helaas ook een keer de opmerking gekregen “ze moet gewoon een keer goed door elkaar geschud worden, dan is het wel over”. Je zult begrijpen dat niet de misofonie na deze opmerking over was, maar wel de vriendschap)

    Beantwoorden
    • Marielle zegt:

      Oeeh dat is een lastig verhaal! Maar aan de andere kant kunnen jullie ook elkaar goed begrijpen en het waarderen van elkaar. Het is goed dat jullie rekening houden met elkaars “triggergeluiden” maar niet meer kunnen hoesten in haar bijzijn is erg lastig.. Misschien dat ze kan proberen om haar aandacht zo gericht op iets anders te focussen (tellen hoeveel keer er ‘ja’ wordt gezegd op tv?) & dat jij dan express af en toe hoest? Sowieso is het goed om in het dagelijksleven n moment te pakken en je te focussen op iets voor 10 minuten (dingen tellen etc), hiermee train je je aandacht!

      Beantwoorden
  3. Bianca zegt:

    Ik zit hier te janken achter m’n laptop!!!
    Bestaat er een naam voor mijn supergrote probleem????
    Ik ben net 40 en worstel mij al vanaf m’n 14de door het leven heen!
    Alles en iedereen is irritant, mijn omgeving wordt er knettergek van en ik heb het niet onder controle! Inmiddels al 3 keer verhuisd wegens irritaties alom. Maar kan niet weglopen voor het probleem diep in mij
    Heb het net aan mijn man laten lezen, dit moet nog even zakken bij hem.
    Wat ga ik doen?
    Ik wil er vanaf!!!
    Ik woon in het hoge noorden

    Beantwoorden
    • Mariëlle zegt:

      Bianca, dit is inderdaad zo ontzettend herkenbaar! Je voelt je zo hopeloos en machteloos af en toe.. En het gevoel dat niemand je begrijpt, zo af en toe heb ik daar ook nog erge last van! Wat mij helpt is om in mijn hoofd gewoon tegen mezelf te gaan praten op een grappige manier… “Mar doe niet zo gek joh ze zit gewoon ff n toetje te eten, is toch gewoon lekker, mag ze gewoon doen joh, voor 5 minuten…” & als t mij teveel word, even naar n rustig plekje en n ontspanningsoefening doen, dat helpt min erg! Ff goed doorademen en aan leuke dingen denken.
      Ik hoop dat het bij u op n dag ook minder word!

      Beantwoorden
  4. Gonda Stellink zegt:

    Knap dat je in therapie gegaan ben.Zelf heb ik 32 jaar met mijn exman gewoond hij heeft dit ook,ikzelf kan mij door de jaren prima afsluiten en toen was er nog weinig over bekend. Ben hierom niet gescheiden, Ik heb 2 dochters en de jongste van 16 heeft het ook,maar dan in mindere mate,toch is dit pas begonnen toen ze 12 was ,net na de scheiding,zal het dan toch iets met angst te maken hebben. Ik kan er goed mee omgaan en kan er nu af en toe met haar over praten, ze heeft het alleen naar mij toe. Ze zeggen wel eens de mensen waar je het meest van houd,daar doe je lelijk tegen,maar zij heeft er ook niet omgevraagd,zal het dan toch erfelijk zijn,misofonie

    Beantwoorden
    • Marielle zegt:

      Hi gonda!
      Dankjewel voor het lezen.
      & het klopt zeker dat degenen die t dichtst bij je staan je daar echt t lelijkst tegen kan doen! & dat is het verdrietige eraan, want tegelijkertijd wil je ze alles behalve kwetsen!

      Beantwoorden
    • Odrie zegt:

      Erfelijk, geen idee, iemand heeft het voor het eerst. Dus jij kan jezelf ook al afvragen of je familie het ook had. Ik denk wél dat het met angst te maken heeft. Al wordt dat vaak ook verborgen gehouden! Ik denk dat daar nog een heel groot ontgonnen gebied ligt, maar zie dat maar eens ergens aanhangig te maken. Mij is het niet gelukt. Ik heb de nodige boeken over hersenen en emoties gelezen en mijn eigen geschiedenis kennende kan ik mijn vinger daar wel op leggen, en ook nog verzinnen wat eraan gedaan kan worden. Soms weten degenen die het hebben zelf wel wat er nodig is. Maar of men daar aandacht aan wil of kan besteden is DE grote vraag.

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *