Schouders eronder

Ben blij dat het januari is, eindelijk weer normale dagen. De feestdagen zijn nu niet bepaald favoriet bij mij. Het liefst ga ik niet naar familie deze dagen, er liggen zo’n grote verwachtingen tijdens dit soort bezoeken. Maar de kinderen vinden het altijd heel leuk om naar de opa’s en oma’s te gaan, dus dit jaar zijn we dan toch weer bij iedereen op bezoek gegaan. Maar hebben we niet meegegeten. Terwijl als we met meerdere mensen aan tafel zitten het meestal wat beter gaat met de irritatie van Daantje, maar toch… Juist deze dagen is Julia een stuk drukker en heeft veel meer last van haar tics. Waar Daantje vervolgens helemaal niet tegen kan. Dus je begrijpt hoe de twee weken vakantie hier in huis zijn verlopen. Vooral de eerste week was drama,

Daantje moet altijd wennen aan een ander ritme en we zitten twee weken lang met z’n vijven bij elkaar in een niet al te groot huis. Veel dagjes weg hebben we niet gedaan, omdat met z’n vijven meer dan een uur in de auto zitten gelijk staat aan schreeuwen, slaan, en boze gezichten.  De tweede week ging gelukkig al iets beter, veel geschaatst en naar buiten gegaan.

Maar weet je, de afgelopen periode was ik zelf gewoon moe, moe van alles wat er komt kijken bij een gezin met meiden die zoveel van je vragen. Tuurlijk, ze kunnen er niets aan doen maar soms zou je willen dat alles voor eventjes “normaal” was. Gewoon met het hele gezin in de auto een dagje weg, gezellig met z’n allen aan één tafel eten in een restaurant, heerlijk ‘s avonds bij thuiskomst op de bank vallen met chips en cola en kletsen over hoe leuk de dag was. Of überhaupt naast je dochter lopen in de stad, arm in arm zonder dat ze ineens een meter voor uit gaat lopen omdat je iets te hard ademt. Twee zussen aan de grote tafel een spelletje zien doen zonder dat de grote zus in woede uitbarst omdat haar zusje haar neus ophaalt. Constant dingen moet verbieden bij de jongste twee meiden omdat hun oudere zus er niet tegen kan.

Overal echt overal rekening mee houden, soms baal ik daar even van, en dan vooral tijdens zo’n kerstvakantie als je er bijna elke minuut van de dag mee geconfronteerd wordt. Ik zeg eerlijk dat het mij dan veel moeite kost om positief te blijven. Maar vervolgens barst Daantje zelf ook regelmatig in tranen uit en realiseer ik mij ook hoe moeilijk het voor haar is. En zie ik de worsteling van Julia die constant op haar hoede is dat ze geen verkeerde beweging/geluid maakt (waardoor juist de tics en angst weer verergeren). Ik zie de worsteling van beide dochters en realiseer mij dan dat ik sterk en positief moet blijven. Opgeven is geen optie, daar help ik hen niet mee. Dus hup, schouders eronder en weer verder gaan. Maar af en toe……..

Deel dit opShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInEmail this to someonePrint this page
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *