“Waarom heb ik dit?”

Daantje is dagelijks zo moe van alle prikkels. Veel hoofdpijn, duizelig en geen eetlust. En een puber grenzen aangeven valt niet mee. Zij gaat er constant overheen, en dan is het al te laat. Hoe vermoeider zij is, hoe eerder ze geïrriteerd is van allerlei geluiden/bewegingen. Dus dat begrenzen gaat helaas gepaard met veel ruzies. Soms verleggen we de grens en laten haar wel wat langer naar school gaan, of toch naar een feestje. We betalen daarna de rekening, en soms is dat een erg hoge rekening die wel een week of langer kan duren.

Daantje gaat dit jaar halve dagen naar school en maakt geen huiswerk en toetsen. Ze zal dit tweede jaar dan ook over doen. We wilden dit jaar gebruiken om haar zo ver op de rit te krijgen dat ze het volgende schooljaar weer met alles gewoon mee kan doen. We wilden met haar de therapie in het AMC gaan doen, maar voor nu is dat nog te zwaar voor haar. Hoe het er dan volgend jaar uit gaat zien? We weten het niet. Mag ze op deze school blijven? Erg onzeker allemaal. We maken ons ook best zorgen hoe zij verder moet. 

Er zitten ook grappige situaties tussen. Wij zijn met 2 misofonen in huis, Daantje en ikzelf. Zit Daantje ‘s avonds op de bank een bakje chips te eten, schiet ik uit m’n slof omdat ik er niet tegen kan. Zegt Daantje “Ja mam, dan loop je maar even weg, dat moet ik ook als ik ergens niet tegen kan”. Vervolgens ga ik met m’n vingers in mijn oren wachten tot ze het op heeft, met veel gezucht en gesteun van mijn kant. “Ja hoor, je kunt weer, ik heb het op”, roept ze dan. Mijn misofonie is erger geworden. Deels door de nieuwe triggers die ik bij Daantje zie, maar deels ook doordat ik vaak erg moe ben van alles rondom ons hectische gezin. Alleen voor mij is het een stuk makkelijker om mee te leven. Mijn puberleven ligt al ver achter mij, ik heb geen baan buitenshuis en heb een zeer kleine vriendenkring, dus kom ik weinig in aanraking met veel prikkels.

Voor Daantje is dat anders, zij moet haar weg met misofonie nog uitstippelen. En ik ben daar om haar over die lange, kronkelige weg heen te loodsen. Wat ik hoop, is dat zij het leert accepteren en haar eigen weg vindt om er mee om te gaan. Nu is ze vooral heel vaak erg boos, “Waarom heb ik dit?” en “Waarom kan ik niet alles wat de anderen wel kunnen?”. Ze baalt ervan en wil “normaal” zijn. Maar wie is er nu eigenlijk normaal? Volgens mij niemand. En wie bepaalt wat normaal is? Dat wil ik haar bijbrengen, dat ze mag zijn wie ze is en dat sommige dingen voor haar misschien wat moeilijker zullen zijn maar kijk naar wat je allemaal nog wel kunt! Klinkt makkelijk, maar je kunt uit twee opties kiezen: het beste ervan maken en naar oplossingen blijven zoeken, of de handdoek in de ring gooien en alleen maar je beperkingen zien. Weet je, ik vind mijn misofonie heel irritant maar het maakt mij wel tot wie ik ben: erg ruimdenkend, gevoelig, creatief, inlevend en onbevooroordeeld.  

Als ik mijn meiden mocht veranderen, deed ik er niets aan, ze zijn perfect zoals ze zijn. Twee heel geweldige meiden die van mij mogen blijven zoals ze zijn!!  

Deel dit opShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInEmail this to someonePrint this page
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *